NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
To co teraz?
Nic. Trzymamy się planu.
Więc utknięcie na krańcu wodospadu było częścią planu?
Burza zacznie się za jakieś 97 minut.
Musimy być gotowi do uruchomienia silników.
Wiecie, co robić?
- Napełnię bak metanem. - Zajmę się żaglami.
Złożymy maszt i schowamy osprzęt.
Zostawcie mi liny.
Będą mi potrzebne do przygotowania latawca.
- Don. Wiesz, co robić? - Tak.
Ale ty to powiedz.
Penny, pomóż Donowi przygotować nas do startu.
- Więc tak to zostawimy? - Co?
Ten wielki metalowy rów.
Nie pojawił się tam sam.
Ktoś go zbudował. Nie ciekawi cię to?
Pewnie, że tak. Ale musimy skupić się na tym,
że zaraz uderzy w nas 16 miliardów dżuli.
Jestem za tym, żeby się przenieść!
Tu nic nam nie grozi.
Statek zadziała jak klatka Faradaya i poprowadzi energię dookoła nas.
Sprawdzimy ten rów z powietrza.
Przepraszam.
A co ze mną?
Ty nic nie rób.
I niczego nie dotykaj.
W razie czego dam ci znać. Do roboty.
Nie lubi dzielić się uznaniem.
Will powiedział mi wczoraj,
że nie tylko Ben Franklin eksperymentował z latawcem.
Georg Reichmann zrobił to samo kilka tygodni później.
Książki nigdy nie piszą o tych drugich.
Bo piorun trafił go prosto w czoło i zabił na miejscu.
Will mógł zachować to dla siebie.
Co ty wyprawiasz?
Słyszysz to?
- Co, to tykanie? - Tak.
To pewnie element wirujący.
Gdy zmienisz statek kosmiczny w łódź podwodną, zaczyna tykać!
Jak ci idzie z filtrem metanu, Will?
Czekaj. Idę do kokpitu.
Co tu robisz?
Staram się nie wchodzić wam w drogę.
Zawsze interesowały mnie glony.
Ludzie traktują je jak śmieci.
Nie wiedzą, że używają ich każdego dnia.
W pastach do zębów, balsamach, szamponach.
W tym, co ich upiększa.
Jest tak z wieloma rzeczami.
Nie doceniasz ich, póki ich nie poznasz.
Mamy cię docenić, bo poprowadziłaś nas przez sztorm?
To nie było łatwe zadanie.
Zrobiłaś to dla siebie.
Nie dla innych ani dla mnie.
- Dla siebie. - No proszę!
Jesteś już taki dorosły.
Nie odwiedzałeś mnie, gdy byłam zamknięta.
- Nie mamy o czym gadać. - Pewnie, że tak.
Ty i ja...
Tylko my wiemy, czym jest więź z robotem.
Ty nie miałaś z nim więzi.
- Wykorzystywałaś go. - Co za różnica?
Zadaniem robota jest usługiwać swemu panu.
Ja chciałam ochroniarza,
a ty przyjaciela.
Muszę iść.
Mam dużo pracy.
Biedactwo! Co ci zrobili ci Robinsonowie!
To toksyczny związek. Potrzebne ci słowo bezpieczeństwa.
Podaj mi to.
Dobra, mam.
- Pomóc ci? - Tak.
Masz tam jakiś łom? Muszę zeskrobać te dziwne wodorosty.
Dobrze, że tu byłam.
Nie wiem, co byś zrobił,
gdybym nie mogła ci tego podać.
Dzięki.
Czemu mama zawsze daje mi takie banalne zadania?
Uważasz, że pomaganie mi jest banalne?
To nie tak.
Will robi rzeczy wymagające sprytu, a Judy wytrzymałości.
Ja robię to, co potrafi każdy.
Źle na to patrzysz.
Niewyróżnianie się jest dobre. To jedna z moich zasad.
Tuż obok „Nie podnoś ręki”,
„Siedź z tyłu” i „Nie bądź w niczym dobry”.
- I to działa? - Zwykle tak.
Ale poznałem was. Bandę ambitnych prymusów.
I zaczęły się kłopoty.
Jak wam idzie, Don?
O wilku mowa.
- Wszystko dobrze? - Mamy kilka zadrapań.
Statek wymaga malowania, ale poleci.
Muszę tylko oczyścić bok z tego, co się tu przykleiło.
Z tych wodorostów? Były też na dziobie.
Jest ich całkiem sporo.
Pewnie spalą się w atmosferze, ale lepiej uważać na silniki.
W razie czego daj znać.
Potrzebuję czegoś mocniejszego. Idź i zobacz, czy...
Co jest?
Ugryzło mnie! Co to jest?
- Iść po Judy? - Nie trzeba.
Ale moja noga... Nie czuję jej.
- Krew nie dopływa? - Nie wiem.
Boże! Nie mogę ruszać nogą!
- Mamo! - Penny?
- Wszystko dobrze? - Mamo!
- John, latawiec!
Nie!
Szybko!
Trzymaj się, Don! Daj mi rękę.
- Mamo! - Mam cię.
Uważaj na wodorosty. Nie dotykaj ich!
- Pomocy! - Pracuj nogami! Walcz z prądem!
Jest zbyt silny!
Już płynę!
- Trzymaj się! - Will i Judy, do śluzy!
Mamo!
Penny! Maureen! Nie!
Maureen, Penny?
Halo? Słyszycie mnie?
Słyszę.
- Już dobrze. - Co teraz?
Nic nam nie jest.
- Dzięki Bogu. - Wcale nie jest dobrze.
Żyjemy i jesteśmy całe. To oznacza, że jest dobrze.
Sprawdźcie skafandry.
Dziury, zbite szkło, uszkodzona filtracja?
Wszystko w porządku.
Nic nam nie jest.
Niesamowite.
Nadal o tym nie mówimy?
Bo ja nie mam nic przeciwko.
Dlatego rów ściąga pioruny.
Ten metal musi działać jak przewodnik.
Nie podoba mi się, że jesteście tam same.
- Spróbuję do was zejść. - Nie, John.
Zostań tam!
Musimy tylko...
Musimy wrócić na górę.
Jakoś.
Trochę mi głupio.
Tylko nie dotykaj wodorostów.
Ne róbcie zdjęć i nikomu nie mówcie! Nie chcę stracić reputacji!
Przymknij się.
Jasne.
- No i masz. - Mama i Penny spadły na dół.
Ale nic im nie jest.
Idź im pomóc. Dam sobie radę.
- Na pewno? - No właśnie.
- Bo nic już nie czuję. - Idź.
Będziemy w kontakcie.
Dobrze?
Tylko spokojnie.
Mam pomysł.
Latawiec.
Ściągnij go na ziemię i odwiąż, a koniec podaj nam.
Powinien być dość długi.
- Taki był plan! - Wielkie umysły...
- Mamy... - Jeszcze 68? Nie, 67!
Mamy 67 minut.
Latawiec musi wrócić na miejsce, zanim uderzy piorun.
Uwijam się, jak mogę.
- Tylko ostrożnie. - Nie ruszaj się!
To moja ulubiona noga!
Muszę to obciąć, bo to stamtąd uwalnia się toksyna.
Coś się dzieje. Nie czuję głowy.
Więc nie będzie bolało.
To nie jest śmieszne.
Ostrożnie, tato.
Już prawie.
Tato!
- Nic ci nie jest, John? - Nie. Do roboty.
Mamo, latawiec!
Utknęliśmy tu?
Nie. Wszystko w porządku. Mamy czas.
- John? - Jestem.
Nic się nie stało. Znajdziemy inny sposób.
Wiem.
Wymyślcie coś z Willem i Judy.
My też pomyślimy.
Dobra.
Niedługo się zobaczymy.
Na razie.
Coś wymyślimy.
Dobrze?
Dobrze.
Coś wymyślimy.
Jak to mówi twoja mama?
Każdy problem ma rozwiązanie.
Przydaj się na coś i pomóż mi sprzątać.
Chciałabym, ale twoja matka kazała mi...
Teraz jej tu nie ma!
- Spodobała ci się władza. - Tak. Do roboty.
Wpadasz w szok anafilaktyczny, Don.
Muszę zahamować działanie toksyny, nim dotrze do mózgu.
Zrobię ci transfuzję krwi, dobrze?
Moja bohaterka.
Nie do końca.
Tylko jedna osoba tutaj ma tę samą grupę krwi, co ty.
I to nie ja.
Z radością przysłużę się tak szlachetnej sprawie.
- Nie ma mowy. - Mówię poważnie, Don.
Albo ona, albo śpiączka.
Inaczej nie przeżyjesz.
Zbyt ślisko, by się wspiąć.
- Nie wejdziemy. - A osprzęt?
- Może zbudujemy rusztowanie? - To będzie najwyżej 9 metrów.
Zostanie jeszcze 36.
Nawet jeśli zdążymy na czas, nie uruchomimy silnika bez latawca.
- Wiem. - A jeśli tu zostaniemy, zginiemy.
Potrzebujemy rozwiązań, nie nowych problemów.
Wybacz, po prostu...
To nic.
- Nie powinnam się unosić. - Rozumiem cię.
Z całej trójki utknęłaś właśnie ze mną.
- To nie ma nic wspólnego... - Przestań.
Nie wolałabyś mieć tu Willa i jego wzorów geometrycznych?
Geometria tu nie pomoże.
On by to wiedział.
Judy już przebiegłaby 50 kilometrów i znalazłaby jakiś materiał na drabinę.
Przestań. Każde z was ma własne, wyjątkowe talenty.
Ale niektóre są lepsze od innych.
Dość!
Oby John miał więcej szczęścia.
Nie dosięgniemy ich!
Masz sieć ładunkową?
Tak.
- Musi być inny sposób. - Wciąż na niego nie wpadłem.
Myślisz o robocie?
Przydałby nam się.
Gdy byłem na służbie, mieliśmy gorsze dni.
Ale myśl o was dodawała mi sił.
Zrobiłbym wszystko, by do was wrócić.
Robot pewnie myśli tak samo.
Wiem też,
że dacie sobie radę bez względu na wszystko.
Bo ty, twoja mama i siostry ochraniacie się wzajemnie...
I teraz też to zrobimy.
- Musimy... - Czekaj!
- To jest to. - Co?
Ochraniamy się!
Mama mówiła, że jesteśmy bezpieczni, bo statek działa jak klatka Faradaya.
Ale one są poza nią.
Więc dajmy im własną.
Nie zbudujemy tu klatki.
To dobry pomysł, ale nie mamy dość czasu, by...
Nie musimy.
Już ją mamy.
W garażu.
- Rydwan! - Wystarczy go opuścić.
- To zadziała? - Nie testowaliśmy tego, ale powinno!
Wciąż pozostaje problem latawca.
Ale będziecie bezpieczne.
Zaraz! Może nie potrzebujemy latawca.
Linka od wciągarki Rydwanu przewodzi prąd.
Możemy upiec dwie pieczenie na jednym ogniu.
Ale to nie my będziemy tymi pieczeniami?
Podłącz drugi koniec linki do silnika.
- Gdy piorun uderzy, zadziała jak... - Kabel wspomagający.
Ale jest problem.
- Nawet więcej niż jeden, ale... - Jaki?
Rydwan jest w garażu Jowisza.
No wiem!
Pod wodą.
Dobrze, że mój mąż był w marynarce.
Co będzie, gdy otworzymy rampę?
Poza tym, że garaż zmieni się w toksyczne akwarium?
Skąd pewność, że Rydwan po prostu nie zatonie?
Rydwan nie różni się wiele od pojazdów wodnych marynarki.
Liczy się wyporność.
Przedmiot pływa, gdy waży mniej niż ciecz, którą wypiera.
Gotowe?
Zaplombuję garaż, by nie zalać statku.
Już idę!
Dalej, Will!
- Gotowe? - Tak myślę!
Otwieram śluzy za trzy, dwa, jeden...
- To nie brzmi dobrze. - Niezbyt.
- Zablokowała się. - Na czym?
Świetnie.
Wystarczy, że się rozluźnicie.
- Reszta zrobi się sama. - Judy.
- Czym odcięłaś te wodorosty z nogi Dona? - Plazmotronem.
Ile ich mamy? Musimy otworzyć garaż.
Po co, skoro jest pod wodą?
Nie ma czasu na wyjaśnienia. Musisz mi pomóc.
- Poradzą sobie przez parę minut? - Tak.
Chodźmy.
Nareszcie sami.
Czemu to trwa tak długo?
Powinni już go opuścić.
Zostało 36 minut.
Tata coś wymyśli. Są z nim Will i Judy.
- Ty też nas ocaliłaś. - Kiedy?
W diamentowej burzy. Utknęliśmy, a ty nas uratowałaś.
- Nie posłuchałam cię i ukradłam Rydwan. - Ale nas ocaliłaś.
Więc mój talent to złe zachowanie?
Musisz być dumna.
O co ci chodzi? Czego mi nie mówisz?
Kiedy przestałyśmy rozmawiać?
Co myślisz o mojej książce?
- Co? - Moja książka.
Will dał każdemu po egzemplarzu. Przeczytałaś ją?
Oczywiście.
Co ci się w niej podobało?
Najbardziej chyba to...
jak bardzo dojrzałaś jako pisarka.
Dziękuję.
Ciekawe, co napiszesz o tym!
Przekręciła kilka faktów, ale...
ma niezły styl.
Chwali moją fryzurę.
To miłe.
Wiele się dowiedziałam.
Na przykład to, że Judy chce opuścić dom.
Ktoś o nazwisku Vijay Dhar nie jest za dobry w całowaniu.
A Don West jest szmuglerem.
Tylko nie dotykajcie wodorostów. Są trujące.
- Zostało 29 minut! - Nie martw się o czas.
Ustawiłem alarm, żeby każdy słyszał.
Zdrapujcie!
Uparte paskudztwo.
Cały ten czas udawałeś lepszego ode mnie,
choć tak naprawdę...
jesteśmy jak dwie krople wody.
Jesteśmy wyrzutkami odtrąconymi przez kolonię.
Bez własnych rodzin.
Więc orbitujemy wokół Robinsonów jak dwie...
Przestań gadać, proszę.
Odzyskujesz mowę. Świetnie.
Nic nas nie łączy.
A jest ogromna różnica.
Jeśli dotrzemy do cywilizacji...
ja wrócę do pracy.
A ty trafisz do więzienia.
Ach tak?
Ciekawe, co powiedzą twoi przełożeni,
gdy dowiedzą się...
że gdy się spotkaliśmy, próbowałeś ukraść Jowisza.
Śmiałek wymagał naprawy.
Ale zamiast wykonać swoją pracę,
uciekłeś.
Może przymkną na to oko.
Ale ja jestem przestępczynią, a ty pomogłeś mi uciec.
- To co innego. Nie wiedziałem... - Przestań.
Widziałeś, że ten kombinezon nie był w moim rozmiarze.
Wmawiaj sobie, co chcesz,
ale w głębi serca wiedziałeś.
Jako współwinny raczej nie odzyskasz roboty.
Ciesz się, że nie mogę się ruszyć.
Zrobimy tak.
Jeśli wrócimy do cywilizacji, na pewno czekają mnie kłopoty.
Liczę na twoją współpracę, Don.
Oczekuję, że potwierdzisz,
że jestem tym, za kogo mnie uznają.
Oczekuję od ciebie lojalności, Don.
Mamy pakt krwi.
Czemu nie mówiłeś, że sprawa jest tak poważna?
Byłaś zajęta ratowaniem Dona.
Mogłam wam pomóc.
Judy!
W porządku?
- W porządku? - Tak.
- Na pewno? - Kombinezon jest cały.
- Idźcie na górę. Dokończę to. - Nie.
Razem zrobimy to szybciej.
- To ryzykowne. - Nie traktuj mnie jak dziecko!
Nie o to chodzi. Jesteś naszym jedynym lekarzem.
Możemy potrzebować twojej pomocy.
Czemu nie możesz mi zaufać?
Nie chodzi o zaufanie, a o logikę.
Idź!
Dalej!
Chodź.
- Tędy! Musimy iść. - Dobra.
Da sobie radę.
Judy, nie!
Tato!
Wchodź na górę! No już!
- To nie koniec! - Idziemy!
- Mamo, Penny? - Will?
Wydostaliśmy Rydwan. Już płynie!
Jesteśmy gotowe!
Widzę go!
Dobra robota!
Mieliście kłopoty?
Nic wielkiego.
John.
Wystartuj, gdy tylko uderzy piorun.
Jowisz może nie wytrzymać drugiego uderzenia.
No dalej.
Już prawie.
Co się stało? Czemu się zatrzymał?
John?
Koniec linki.
Jesteś pewien?
Mówiłaś, że wystarczy.
I powinno!
Może Jowisz się przemieścił.
Albo linka się zaplątała...
Nie ma czasu. Musimy się tam dostać.
- Jak? To dobre dziewięć metrów. - No właśnie.
Dziewięć... Zaraz!
Penny już znalazła rozwiązanie.
- Tak? - Osprzęt od żagli!
Może masz mnie w saku,
ale Robinsonowie na pewno cię wydadzą.
Nieważne, co i komu powiem.
Zajmę się Robinsonami.
Mieszkam z nimi od siedmiu miesięcy.
Wiem, co o tobie myślą.
Ja też. Ale nie potrzebuję ich wszystkich.
Tylko jednego.
Dziel i rządź? To twój plan?
Wiesz co?
To ci się nie uda.
Wiesz to i bez tej książki.
Bo pomimo ich różnic...
Dalej, mamo.
...i sporów...
w trudnych sytuacjach...
zawsze trzymają się razem.
Możesz mnie szantażować.
Ale to bez znaczenia, czy będę po twojej stronie.
Bo Robinsonowie nie będą.
Jeszcze zobaczymy.
Dobrze.
Zdarzenie atmosferyczne za 90 sekund.
Mów do mnie, Maureen!
Wchodzimy na górę!
Ile jeszcze?
Już prawie!
Trzymaj się!
Musisz iść, Penny!
Próbuję.
Wiem, że dasz radę.
Will, Judy, zapnijcie pasy.
Będę w kontakcie, Maureen.
Słyszysz mnie?
Już prawie!
Mów do mnie. Daj znać, gdy będziecie w Rydwanie.
Wchodzę! Mama jest za mną.
Mój Boże. Piorun uderzył...
- Co jest? - Burza zakłóca radio.
- Sprawdzę to. - Nie! Zapnij pasy.
Startujemy, gdy uderzy piorun.
- Ale mama... - Zdążą!
Czemu drzwi nie chcą się zamknąć?
Nie przeczytałam twojej książki.
- Wiem. - Ale zrobię to, gdy tylko wrócimy.
Chodź do mnie.
Kocham cię.
- Mamy zasilanie! - Trzymajcie się!
- Wciągaj je. - Dobra.
Już prawie.
Piętnaście...
Mamo?
- Dziesięć... - Słyszycie mnie?
- Pięć... - Mamo!
Penny! Słyszycie mnie?
Musimy tam iść.
Zaczekaj na rampę.
- Judy? - Tlen w normie.
Ustawię autopilota.
Idziemy!
Mamo!
- Penny! - Czekaj!
No dalej!
- Penny! - Mamo, Penny, proszę.
Maureen?
Penny?
Penny!
Nic wam nie jest?
Ta wyspa, którą opuściliśmy, nie wydaje się już taka zła.
Serio? Zebrało ci się na żarty?
Gdzie Will?
Tato...
Chciałam ci powiedzieć...
Wybacz, ale mam już 19 lat i mogę więcej, niż mi pozwalasz.
Wiem, ale nie w tym rzecz.
Dorośli ludzie wiedzą,
że nawet jeśli coś mogą, to nie znaczy, że powinni.
To jak z montowaniem masztu na Jowiszu?
Chodźmy na górę.
- Wy też to słyszycie? - Co?
Ten dźwięk. Słyszę go od rana.
- Uważaj, Will! - Na ziemię!
Co to tutaj robi?
To z czasu ataku...
DOR-a.
Co to jest DOR?
Drugi Obcy Robot.
Nie bijcie, atakowało nas wiele rzeczy.
Był tutaj...
tak długo.
Pewnie uwolnił się, gdy zalaliśmy garaż.
Więc był żywy przez ten cały czas?
Czy coś go włączyło?
Możliwe.
Ten metal w rowie miał jakieś znaki.
Były w nim wykute. Wyglądały jak te symbole...
Na robocie?
I jego statku.
Co to znaczy?
Że jego twórca zbudował też to miejsce.
To dobrze czy źle? Bo nic już nie rozumiem.
Może jeśli tam wrócimy, znajdziemy wskazówki...
Musimy odejść jak najdalej stąd.
- Ale mówiłaś... - Wiem.
Ale mamy większe problemy niż robot.
- Niby jakie? - Nie wiemy, ile jeszcze ich tam jest.
Wracajmy na górę.
- Czas lecieć. - Ale...
Na górę.
Zaraz przyjdę, tylko...
Wiem.
Tak się nie robi.
Powinni powiedzieć:
„Zaraz startujemy, zapnijcie pasy”.
Albo „Jeśli musicie iść siusiu,
lepiej zróbcie to teraz, bo potem...”.
To nic. Nie słuchaj go.
Może dla ciebie! Ja nie mogłem się złapać.
Moje ręce są jak płetwy.
Chyba już ci lepiej.
Penny.
Świetna książka.
- Przeczytałaś ją? - Jasne.
Jak wszyscy.
Masz jakiś ulubiony fragment?
Było takie zdanie...
Nie pamiętam dokładnie, ale...
Zaraz, już wiem!
„Ironia polega na tym,
że prawie zginęłam, choć nie chciałam tam lecieć”.
Te słowa...
zapadły mi w pamięć.
Nie chciałaś opuszczać Ziemi?
- To bez znaczenia. - Przeciwnie.
Nie myślałaś o tym, żeby odejść?
Sama?
Wyglądasz na taką, co umie o siebie zadbać.
Nie pozwoliliby mi...
I na taką, która nie potrzebuje pozwoleń.
No nic. Idź odpocząć.
Mogę ją sobie wziąć?
Inne książki czytałam już trzy razy.
Jasne. Miło, że ją przeczytałaś.
Z przyjemnością.
Mam coś dla ciebie.
Mam swój.
To mamy.
Czemu mi go dajesz?
Zrobiła kilka zdjęć tych symboli z rowu.
Zobacz sobie.
Dzięki!
Wydałeś moją książkę. Drobna kradzież była tego warta.
Penny?
Jeśli robot nas nie znajdzie,
ja znajdę jego.
Dobrze.
Co to może być?
Sprawdzamy to.
Co to?
Nie wiem.
Coś dużego.
- Może meteor. - No jasne.
I pewnie leci wprost na nas.
Nie.
Co się dzieje?
Nic. To nie alarm.
To podpis akustyczny.
Każdy statek ma swój dźwiękowy znak wodny.
W celu identyfikacji.
Do kogo należy ten?
To...
To Śmiałek.
- Śmiałek! - To Śmiałek!
- Jest blisko? - Nie.
Ale możemy do niego polecieć.
Nie wierzę!
No dobra. Chodźcie.
Idź, Penny.
- Ruszamy! - W drogę!
Napisy: Marta Racka